Ik zit op de bank stoïcijns voor me uit te kijken. Ik kan het gewoon niet geloven. Zojuist mijn leidinggevende gebeld en alles in het kort uitgelegd. Ook verteld wat de gynaecoloog in het ziekenhuis ons zojuist op het hart heeft gedrukt. Zolang ik nog zo erg bloed is het beter om thuis te blijven.

Gelukkig gaat het met de drie kleine vruchtjes goed en zit de bloeding iets verderop in mijn baarmoeder. Maar toch kunnen we beter het zekere voor het onzekere nemen. Ze verzint op het werk een smoes, zodat niet iedereen zich afvraagt waar ik blijf.
Ik kijk naar Stan, mijn driejarige peuter die totaal geen benul heeft dat (als alles goed mag gaan) hij z’n papa en mama met maar liefst 3 broertjes of zusjes moet delen. 

We zijn inmiddels 2 weken verder, het bloeden is gelukkig zo goed als over en vanmiddag gaan we naar de fertiliteitskliniek voor een echo. Deze kliniek zit in een ziekenhuis een half uur rijden vanaf ons huis. Een paar weken terug heb ik ze al op de hoogte gebracht van het feit dat ik zwanger ben van een drieling. Onderweg naar het ziekenhuis praten Andor en ik over mijn bijzondere zwangerschap. Gelukkig is de eerste schok gezakt, maar onze hoofden zitten nog vol met zorgen en vraagtekens. Hoe gaan we dit ooit redden? 3 kinderen tegelijk! Dat kan toch niet? Kunnen we wel in ons huis blijven wonen? We passen geen eens in onze auto met z’n allen! Hoe? 

Geen leuke echo

In de wachtkamer verheug ik me erop om de drie kleintjes weer te zien. Ze zullen wel een stuk groter zijn dan de vorige keer. Zo bijzonder om te zien. Onzeker gniffelend lig ik even later op de stoel van de gynaecoloog. Hij valt direct met de deur in huis en geeft aan dat het niet om te lachen is. Dat deze zwangerschap een ‘foutje’ is dat nooit had mogen gebeuren. Wat dan volgt is een lange lijst met risico’s in deze zwangerschap. We weten niet wat we horen. Tenslotte informeert hij ons over reductie. Dit houdt in dat we een of twee vruchtjes kunnen reduceren. Met open mond staar ik hem aan. Ik weet dat de verwardheid en ongeloof nu nog groter zijn dan mijn blijdschap, maar reductie? Nee, dat nooit! Daar zou ik nooit mee kunnen leven. Gelukkig staat Andor er net zo in en geven we direct aan dat deze zwangerschap ons gegeven is en we niet gaan beslissen over leven en dood en dat ze alle drie welkom zijn. Hoe moeilijk het ook wordt. Andor zegt er wel bij, dat zodra blijkt dat een de gezondheid van de andere twee in de wegstaat, we dan wellicht terugkomen op deze beslissing. Voor de rest laten we de natuur zijn gang gaan. De gynaecoloog legt uit dat hij verplicht is om deze keuze voor te stellen en dat hij onze keuze respecteert. 

Gaan we deze zwangerschap overleven?

In de auto op weg naar huis kan ik alleen maar huilen. We hadden ons geen seconde zorgen gemaakt over de zwangerschap, waren meer bezig met de praktische dingen zodra ze er waren. De zorgen en vragen die in mijn hoofd zaten zijn nog veel groter en meer geworden. Hoe gaan we dit doen? Maar nog belangrijker: gaan ze het alle drie redden? Red ik het überhaupt? Nooit bij stilgestaan hoe risicovol deze zwangerschap is. 

We zijn een week verder en Andor, Stan en ik gaan twee weken weg met zn drietjes. In een Landal huisje in Duitsland. Even rust, even helemaal niks. Mijn buik begint flink te groeien en als ik het nog even geheim wil houden, op het werk en bij onze vrienden, dan moeten we nu ‘onderduiken’. Heel vervelend ;)

De rust heeft ons goed gedaan

Eenmaal terug, kunnen we bijna direct door naar de fertiliteitskliniek voor de laatste echo daar. Maar pff wat zijn deze weken goed geweest! We hebben gepraat, gepraat en gepraat. Maar ook plannen gemaakt en alles overzichtelijk gemaakt wat we allemaal moeten regelen en wat er moet gebeuren. Heel fijn voor een controlfreak zoals ik. En dan heb ik het nog geen eens gehad over mijn extreme misselijkheid! Niet normaal, kan alleen de geur al van vlees, koffie en kruiden niet verdragen. Ik had bij Stan destijds ook wel last, maar dat was niet te vergelijken. Hoe stom het ook klinkt, de misselijkheid brengt ook een stukje rust. Ik weet dan dat het nog steeds goed zit en ik nog steeds zwanger ben. Van alle drie dat weet ik niet, maar op de een of andere reden heb ik het gevoel dat dat wel goed zit. En dan, dan gebeurt er iets heel moois wanneer ik de kleintjes met 11 weken op het beeldscherm zie verschijnen. Al mijn zorgen verdwijnen naar de achtergrond en blijdschap overheerst. Ik word op slag verliefd op de drie kleine guppy’s in mijn buik! Alles erop en eraan! Wauw, wat een wonder. Wat een geluk dat wij uitgekozen zijn om papa en mama te worden van een drieling! Tranen staan in mijn ogen, niet van ongeloof maar van pure blijdschap!

Iedereen mag het weten!

Met een doorverwijzing naar een perinatoloog op zak, lopen we samen heel blij en opgelucht naar de auto. Blij dat alles er goed uitzag! Het is tijd om dit geweldige nieuws wereldkundig te maken. Vrienden en familieleden brengen we de komende dagen persoonlijk op de hoogte en na een week plaatsen we onderstaande tekst op social media:

“Ik ben heel erg blij…als alles goed blijft gaan met de baby’s in mijn mama’s buik dan krijg ik er in februari niet 1…niet 2…maar 3 broertjes of zusjes bij ♡ ♡ ♡”

Volgende keer:
de geslachten…3 jongetjes, 3 meisjes, 2 jongens en 1 meisje of juist 2 meisjes en 1 jongetje?

Slide background

Mis niets!

Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang alle nieuwe blogs

Eens in de twee weken komt er een nieuw verhaal over het leven en overleven met onze drieling. Met een lach, een traan en de nodige humor.

SIENTJE

Tess, Janne en Pip

Zwanger van 3 meisjes! Lees op deze website alles over het leven van een drielingmoeder.