Geschrokken, blij, enthousiast en bang verlaten we die dag het ziekenhuis. Het voelt alsof we in een film terecht zijn gekomen die we niet zelf hebben uitgekozen. We zijn in verwachting van een drieling!

De vroeggeboorte

Een zwangerschap met veel risico’s staat ons te wachten. Dat blijkt.
Na achtentwintig weken en twee dagen geeft mijn lijf aan dat het genoeg is.

Voor mij totaal onverwacht. Ik heb de kans nog niet gekregen om bang te zijn voor een vroeggeboorte. En zo komen onze drie meiden veel te vroeg ter wereld. Tess, Janne en Pip. Samen nog net geen drie kilo. Drie couveuses vol met grote zorgen. Zo klein als ze zijn, zo groot is onze angst ze weer te verliezen. We verblijven met de meiden op de NICU. De intensive care voor te vroeg geboren kinderen. Een afdeling waar we als ouders goed ontvangen worden en we dagelijks een uitgebreide update krijgen over hoe het ervoor staat. Waar het ene uur prima verloopt en er niets aan de hand is, zit je het andere uur oog in oog met een arts voor een slechtnieuwsgesprek. Een slopende tijd. De dagen kruipen voorbij en bestaan uit buidelen (de meiden huid op huid mogen vasthouden), kolven, gesprekken met verpleging en artsen. De rest van de tijd zitten we naast de couveuse toe te kijken hoe onze meiden aan het vechten zijn voor hun leven. De kracht die onze meiden laten zien, zorgt ervoor dat ook wij met ze meevechten en positief blijven.

Het enige wat op dat moment belangrijk is, is dicht bij de kinderen zijn.

Ons verblijf

En die mogelijkheid is er.
Het Ronald McDonald huis tegenover het ziekenhuis.
Na een week word ik ontslagen uit het ziekenhuis en horen we op de afdeling van onze meiden over de mogelijkheid om daar te verblijven.
Ik zie het helemaal niet zitten en heb alle vooroordelen al in mijn zak zitten. Het oude bed van tante Truus en de kledingkast van ome Hans, huilende mensen en nul sfeer. Iets wat ik  nu echt niet kan gebruiken.

Omdat ik niets liever wil dan dicht bij de kinderen zijn, geef ik het een kans.
Bij de deur van onze kamer zie ik een bordje met de naam van een sponsor. Aangezien al het oude meubilair gratis was, ben ik benieuwd waar dat geld dan aan uit is gegeven.

De eerste voet over de drempel van onze kamer en daar gaan ze. Al mijn vooroordelen vallen zo uit mijn binnenzak.
Ik ben zo onder de indruk dat alle verdere informatie niet meer binnenkomt. Dit had ik er bij een reisgids nog wel uitgepikt.
En even, heel even, vergeet ik alle grote zorgen die vanuit deze plek dichtbij zijn.

Een traan en een lach

Tussen alle tranen door kan ik er genieten.
In het huis hangt een prettige sfeer en het is met liefde ingericht.
De eetzaal en de huiskamers zijn smaakvol aangekleed en fijne plekken om te zijn.
We kunnen er samen koken, bezoek ontvangen, lekker even chillen in de tuin of ons terugtrekken op onze kamer.

Een paadje door een mooi stukje natuur brengt ons elke dag naar onze meiden.
Wat voel ik me welkom. Het voelt bijna als thuis.
Daar waar de geur van verse cake regelmatig voorbij komt, de vrijwilligers die wel eens avondeten voor ons maakten, de kaarsjes die in de avond branden en de rust die er heerst. Het schone beddengoed, de wekelijkse verse bloemen en iedereen die in het huis voor ons klaarstaat.
De zorgen worden er van ons weggenomen en niets is er teveel. We lenen een fiets om af en toe het “normale” leven even in te gaan. We hoeven niet te denken aan het poetsen van de woonkamer, het buitenzetten van de container en het ophangen van de was. Regelzaken die op dit moment niet van belang zijn. In het weekend liggen er verse broodjes en als je de behoefte hebt om je verhaal te doen, staat er altijd iemand voor je klaar. Nooit heb ik geweten dat het Ronald McDonald huis zo van belang kan zijn in je leven.

Na twaalf weken hard vechten mogen onze meiden mee naar huis. Nog altijd als we naar het ziekenhuis gaan, kijk ik even naar het paadje richting ons tijdelijke (t)huis.
Nee, ik wil er niet meer terug. Liefst nooit meer. Maar wat zijn we dankbaar voor de zorgen die even van ons werden weggenomen. Dankjewel!

Slide background

Mis niets!

Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang alle nieuwe blogs

Eens in de twee weken komt er een nieuw verhaal over het leven en overleven met onze drieling. Met een lach, een traan en de nodige humor.

SIENTJE

Tess, Janne en Pip

Zwanger van 3 meisjes! Lees op deze website alles over het leven van een drielingmoeder.