Daar gaat onze fijne dag, een verjaardag waar niets te vieren valt. Na een lange stilte kijkt ze ons aan.

“Ik zie er drie” geeft ze aan. Drie kloppende hartjes.

Met een kilo zenuwen en knikkende knieën zitten we die ochtend in de wachtkamer. Jos is vandaag jarig, en het leek ons een goed idee de echo juist op die dag te plannen. Eigenlijk vond ik het vooral een goed idee. Bij goed nieuws kunnen we het dan meteen dubbel vieren.

Hoe verzin je het, denk ik nu.

Ik heb behoorlijk wat bijwerkingen, maar ik wil niet klagen. Ze zeggen altijd dat het een goed teken is, dus laat ik daar maar vanuit gaan. We gaan beginnen met het maken van de echo. Jos komt er bij zitten zodat hij goed kan meekijken op het scherm.

Dit is het moment van de waarheid: daar komt het goede nieuws of de domper van de dag. Beiden zijn we gespannen en stil. Ook de vrouw die de echo maakt, blijft lang stil. Ik vul de stilte in en weet eigenlijk al dat dit niet goed zit. Deze stilte zegt meer dan 1000 woorden.

Daar gaat onze fijne dag, een verjaardag waar niets te vieren valt. Na een lange stilte kijkt ze ons aan.
“Ik zie er drie” geeft ze aan. Drie kloppende hartjes.

Nee, zei ze dat nou echt? Zei ze echt 3? Dat heb ik vast verkeerd begrepen. Zijn we zwanger van een drieling? Onze kinderen worden op de echo vastgelegd en ik mag me weer aankleden. Daar zit je dan naast elkaar tegenover de specialist. Ook zij is er, op deze ochtend van 11 april, stil van. Echt tijd om het te bespreken is er niet, want de volgende nieuwsgierigen zitten al klaar in de wachtkamer.

Heel vervelend jullie zo te laten gaan, geeft ze aan, maar dit zag natuurlijk niemand aankomen. De echo wordt in een envelop gedaan en daar sta je dan met z’n vijven.

We lopen zwijgend de gang van het ziekenhuis door. In gedachten beiden niet weten wat te moeten denken. Is dit goed nieuws of moeten we ons zorgen maken? Blij, bang, geschrokken. Er gaat van alles door me heen op dit moment. Hebben we iets niet goed gedaan? Wat nu? We zijn zwanger, maar hoe!

De wereld staat echt even stil, maar daar is in het ziekenhuis allesbehalve sprake van. Mensen lopen in en uit en alles gaat langs ons heen. Beiden hebben we de behoefte eerst even iets te drinken voordat we op weg naar huis gaan.

Goedemorgen, roept de vrouw achter de balie enthousiast. Niet wetende welk nieuws we net hebben gehad.

Kan ik jullie helpen? Nou heel eerlijk gezegd, dat denk ik niet!
Euh, met iets drinken? Ja lekker, een kop koffie en een kop thee graag!
En gebak voor vijf, we hebben namelijk iets te vieren.

Slide background

Mis niets!

Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang alle nieuwe blogs

Eens in de twee weken komt er een nieuw verhaal over het leven en overleven met onze drieling. Met een lach, een traan en de nodige humor.

SIENTJE

Tess, Janne en Pip

Zwanger van 3 meisjes! Lees op deze website alles over het leven van een drielingmoeder.