Mijn laatste blog eindigde op 22 juli om 18.34 uur met de geboorte van Nova. Helaas verliep alles daarna niet helemaal volgens plan.

De meiden werden door papa naar de Neonatologie (Intensive care voor te vroeg geboren baby’s) begeleid en ik mocht even bijkomen op de verkoeverkamer. Helaas lukte het niet om het bloeden te stoppen omdat mijn bloed niet wilde stollen. Daarnaast kregen ze mijn temperatuur niet op pijl. Daar lag ik dan, in mijn eentje, met verpleegkundigen die in en uit liepen. Het besef dat ik net moeder was geworden, was er totaal niet. Helaas geen mooie roze wolk.

De champagne ging terug de koelkast in

Ik wilde graag naar mijn vriend toe. De verpleging heeft hem meerdere malen gebeld maar omdat ze met een privénummer belden, nam hij niet op.

Uiteindelijk hebben ze naar de afdeling van onze meiden gebeld en werd hij bij me gebracht. Volgens mijn vriend was ik aardig stoned van de morfine (later bleek dat mijn lichaam de morfine niet afbrak maar alles hoopte zich op). Vol trots hebben we de opa’s en oma’s gebeld en de champagne ging open bij mijn ouders. Helaas werd die later weer terug in de koelkast gezet omdat ze al snel door kregen dat het toch niet helemaal goed ging.

Na een paar uur was ik eindelijk stabiel en mocht ik naar de meiden toe! Nova en Ivy lagen in kamer 2 en Mae in kamer 3. Eerst maar even bij Mae kijken, arme meisje lag ineens helemaal alleen. Na het bezoek aan Mae voelde ik me helemaal niet lekker worden en werd ik terug naar de verloskamer gebracht. Die nacht mocht mijn vriend bij me blijven slapen. Echt slapen deed hij niet want de artsen liepen in en uit.

Mijn leven hing aan een zijden draadje

Helaas ging ik alleen maar verder achteruit. Uiteindelijk werkten mijn nieren en lever niet goed meer en was er vocht achter mijn longen en hart te zien. Later hebben we begrepen dat mijn leven echt aan een zijden draadje heeft gehangen. Mede door de betrokkenheid van verpleegkundige Jacqueline, ben ik opgenomen op de IC. In een korte tijd is er enorm veel gebeurd.
Helaas heb ik aan deze periode bijna geen herinneringen. Ik was er zelf van overtuigd dat ik de meiden de eerste week niet heb gezien. Maar er zijn foto’s dat de meiden met zijn drieën (in een couveuse) naar mij toe zijn gebracht. Toen heb ik ze voor het eerst even vast kunnen houden. Vanaf die dag werd ik elke dag, met mijn bed, naar de Neonatologie gebracht om te kunnen buidelen met de meiden. Wat waren dit fijne momentjes, even met ons gezin samen zijn. Al lagen we meestal alle vijf te slapen. Het heeft lang geduurd voor ik er echt gevoel bij had. Het leek wel of mijn emoties totaal uit waren geschakeld.

De overplaatsing was in zicht

Na vier dagen op de IC mocht ik gelukkig naar Interne Geneeskunde. De ene dag ging het beter en de dag erna viel ik weer terug. Er zat weinig (te weinig naar mijn zin) verbetering in. Gelukkig deden de meiden het super goed. Natuurlijk hebben we ons de hele zwangerschap wel een beetje zorgen om hen gemaakt. Het was dus ook een grote opluchting dat dat nergens voor nodig bleek te zijn. Onze kleine stoere meiden. Eigenlijk moesten de meiden al over worden geplaatst naar een ander ziekenhuis (zo goed deden ze het) maar omdat het met mij nog zo slecht ging, hebben ze er in het LUMC alles aan gedaan om ons toch bij elkaar te kunnen houden.
Na drie weken werden we er toch op voorbereid dat de meiden echt overgeplaatst moesten worden. Ook met mij ging het iets beter dus een Academisch ziekenhuis was niet meer nodig.

Aan emoties geen gebrek

Weer begon er een grote belronde, want welk ziekenhuis heeft er drie bedjes vrij (en een bedje voor mama). Op de dag dat mij werd verteld dat ik naar een ander ziekenhuis moest, ging er een knop om. Ik zei gelijk: ‘dat ga ik niet meer doen. Ik ga naar huis!’ Aan het einde van de week hoorden we dat er twee bedjes vrij waren in het Spaarne Ziekenhuis. Dat hield in dat een van de meiden nog in het LUMC moest blijven, en ik dus ook. Mae lag inmiddels al een week bij mij op de kamer. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Na een maand in het ziekenhuis te hebben gelegen, was ik het zat. Ik wilde naar huis. En hoe moesten we dat dan doen? Ivy en Nova in het Spaarne en Mae en ik in het LUMC. Eén voor één werden de meiden naar het Spaarne vervoerd, opgehaald door het ambulancepersoneel.
De sluizen gingen open. Wat heb ik hard gehuild. Verschrikkelijk om je kleine meisje zo alleen in een couveuse te zien vertrekken. Op dat moment realiseerde ik me wel dat het toch wel goed zat met mijn moedergevoel.

Ivy en Nova waren inmiddels naar het Spaarne gebracht en ik wilde perse naar ze toe. Dus oppas voor Mae geregeld en wij mochten even heen en weer naar het Spaarne. Op het moment dat we bij de lift staan, komt de arts naar ons toe. Er is toch een derde bedje vrij dus Mae wordt ook zo opgehaald. Weer dikke tranen, mijn meisjes bij elkaar en ik mocht naar huis! Wat een feest. Hoeveel emoties kan een mens aan op een dag?

Druk, maar driedubbel genieten

Echt goed ging het op dat moment met mij nog niet. Met een rollator en een rolstoel kon ik naar huis. Eens per dag gingen we samen naar onze meisjes toe. Wat was dat wennen zeg. Ineens had ik ze niet meer dichtbij me in de buurt. We hebben dan ook regelmatig naar het ziekenhuis gebeld om te vragen of het goed met ze ging. Goed ging het zeker want binnen een week mocht Mae al mee naar huis. Genieten was dat!

Elke dag gingen we, samen met Mae, haar zusjes bezoeken. Met mij ging het gelukkig ook wat beter. Op een mooie zomeravond zijn we zelfs nog even met Mae naar het strand geweest. Zo trots als een pauw liep ik achter de kinderwagen. Binnen een week mocht ook Ivy en Nova mee naar huis en waren we eindelijk compleet.
Op de laatste dag in het ziekenhuis is er nog een fotograaf van Stichting Earlybirds langs geweest. Schitterende foto’s die een lange ziekenhuisperiode afsluiten.

Als ik nu terugkijk naar de foto’s, kan ik me bijna niet meer herinneren hoe klein de meiden waren. Het is een cliché maar de tijd vliegt zo hard voorbij. Een drieling blijft ontzettend hard werken, weinig rust en er is altijd wel iemand die aandacht vraagt. Maar ook drie dubbel zo hard genieten! Wij hebben ons voorgenomen om ons niet te laten beperken in wat wij willen. Dus de meiden gaan gewoon overal mee naartoe. Is het altijd een succes? Nee helaas niet. Soms moet ik toch toegeven dat het niet heel handig is met drie baby’s. Maar daar leren we weer van. Zo hebben we oud op nieuw gevierd met vrienden, zijn we een weekje in Landal geweest met ons gezin en een weekend weg geweest met vrienden in een boerderij (met totaal 29 volwassenen en kinderen). Soms is het chaos in huis maar meestal kunnen wij goed vasthouden aan onze structuur en loopt het redelijk soepel. Is het dan niet zwaar? Natuurlijk wel. Maar volgens mij is één baby soms ook zwaar. Wij weten gewoon niet beter. De meiden gaan steeds meer ontdekken en wij genieten met volle teugen van onze drie kanjers.

Lijkt het je leuk al onze verhalen te volgen? Dan kan dat via www.instagram.com/lifeoftripletgirls/ 

Liefs Nicole

Slide background

Mis niets!

Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang alle nieuwe blogs

Eens in de twee weken komt er een nieuw verhaal over het leven en overleven met onze drieling. Met een lach, een traan en de nodige humor.

SIENTJE

Tess, Janne en Pip

Zwanger van 3 meisjes! Lees op deze website alles over het leven van een drielingmoeder.