Vijf jaar geleden. Vervelen deed ik me niet. Doordeweeks was ik hard aan het werk en in de weekenden greep ik elke gelegenheid aan om er een feestje van te maken.

Waar wijn was, was Sientje, en andersom. Klinkt prima, en eerlijk gezegd was het dat ook. Ik was vrijgezel en genoot volop van het vrijgezellenleven.  Zo ook op “onze” avond. Samen met mijn neef Guus en vriendin Inèz hebben we kaartjes voor een feestje in Eindhoven. Een middelgroot feest in de tuin van een lunchroom. Ik was inmiddels op een leeftijd dat het fijn is als het feest op tijd begint, en zo was het ook. Een feestje van 12.00 tot 24.00 uur. Ik keek er naar uit. 

 Guus belt me de dag ervoor op, om te vragen of dat het goed is dat Jos ook mee gaat naar het feest. Ik weet wie het is maar daar is eigenlijk alles mee gezegd. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd is mijn motto, dus altijd gezellig. Als we om drie uur aankomen, is het feest al in volle gang. Het is heerlijk weer, dus een prima start van een gezellig feestje. Ik heb altijd minimaal een uur nodig om te acclimatiseren. Als mensen me op dat moment spotten, denken ze waarschijnlijk dat ik onder dwang ben meegenomen en binnen enkele seconden huilend ga wegrennen. Ik moet gewoon altijd even wennen aan al die pratende mensen om me heen. De harde muziek, de nieuwe omgeving en de plek die ik even wil verkennen. Waar kan ik drinken halen, waar kan ik plassen en waar kan ik heen als ik iemand beu ben? Als vrijgezel is dat best belangrijk omdat anders de kans bestaat dat je de halve avond braaf staat te knikken tegen één of andere zwetende, pratende snor, waarvan iedereen denkt dat het je partner is. Dat moet je zien te voorkomen. Inmiddels is het eerste glas wijn al een feit en begin ik wat te ontdooien. Ik betrap mezelf er op dat mijn voet meegaat op de muziek terwijl ik ik absoluut geen danser ben. 

 

 

 

 

Het gesprek

Het liefst loop ik op een feestje de hele avond rondjes. Overal even aanhaken en eens in het uur terug naar mijn vrienden met wie ik hier ben.  Rondje twee zit er inmiddels op en ook wijntje drie is een feit. Omdat de tuin van de lunchroom niet heel groot is, is ieder uur een rondje lopen misschien iets of wat overdreven. Ik zet de frequentie dus iets omlaag. Iedereen is met elkaar in gesprek, alleen Jos en ik staan wat rond te kijken. We raken met elkaar in gesprek. Ik weet eigenlijk niet meer precies waarover het ging, maar het feit dat ik het heb onthouden wil zeggen dat ik er echt met mijn aandacht bij was. “Gezellige buurt” zoals we dat in Brabant zeggen.  

 Slap zeveren, daar ben ik goed in. En wat blijkt? Ook Jos is van het zeveren en heeft opmerkingen waardoor ik bijna mijn wijn uitspuug van het lachen. Ik zeg “bijna”, want wijn uitspugen is natuurlijk not done. We staan zeker een uur te kletsen. Als iemand op een zomers feestje me een uur boeit, dan heb je flink wat punten gescoord kan ik je vertellen. De zon brandt op mijn gezicht en om nog een beetje indruk te maken, werk ik mijn lippenstift snel nog even bij. Om ons heen staan veel mensen los te gaan op de muziek. Je kunt wel merken dat het later wordt. Achter mij staat een kerel met haar tot op zijn schouder. Zijn haren plakken in zijn nek en in zijn blauwe T-shirt zitten zweetkringen.  

 

We blijven samen over

Guus heeft inmiddels nog een rondje drinken gehaald en geeft aan dat hij en Inèz zo naar huis rijden. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het inmiddels 21.00 uur is. “Naar huis?”, vraag ik verbaasd. Het feest duurt nog drie uur, dus ik zie geen reden om te gaan. Ik zie Jos nadenken. “Ga jij mee naar huis?”, vraag ik terwijl ik nonchalant mijn gemorste wijn van mijn jurkje probeer te vegen.  “We kunnen in Handel nog wel even een drankje pakken”, zegt hij bedenkelijk. Handel is een dorpje, ook wel een gat genoemd. Zo’n dorp waar je binnenrijdt en voor je goed en wel een keer adem hebt gehaald het alweer verlaat. Niet echt een feestlocatie. Ik zie mezelf er op zaterdagavond in ieder geval niet een avondvullend programma volgen. “Daar word je toch niet vrolijk van op een zaterdag”, zeg ik stellig. “Ik pak de bus wel”, zeg ik. De laatste bus vertrekt om 00.00 uur vanaf het station. Dat is toch zeker nog dik twee uur feesten. Ik zie Jos denken. Tegenwoordig zou ik weten dat hij aan het bedenken is hoe hij aan kan geven te blijven, maar op die avond kon ik dat nog niet van zijn gezicht aflezen. Zwijgend blijft hij staan, terwijl het zweet van de dansende man in het blauwe shirt voorbij komt, lieg ik: “Ouwehoeren we toch gewoon samen. Ik heb genoeg rondjes gelopen vandaag”. Het ouwehoeren meen ik hoor, alleen ik ben nog niet op de helft van het aantal rondjes dat ik normaal loop. Waarom niet eigenlijk? Omdat het feestje wat kleiner is, is eigenlijk niet echt een geldend excuus voor het lopen van weinig rondjes. “Ga je mee? ” vraagt Guus nog een keer aan Jos.  Zonder verder na te denken, zegt hij nog een pilsje te gaan halen en met mij te blijven. Ik verslik me bijna een kijk hem aan. “Gezellig”, zeg ik met een lach, en ik meen het nog ook. 

 

 

 

 

De tijd vliegt

Daar staan we dan samen. Degene die ons bij elkaar hebben gebracht zijn met de noorderzon vertrokken en wij blijven achter. Het voelt niet ongemakkelijk en ik denk dat de wijn hier in mijn geval een positieve bijdrage aan levert. “Jij nog een biertje?” vraag ik met een lach. “De avond is nog lang dus laten we het gezellig maken” zeg ik.  Ik loop naar de bar en terwijl ik sta te wachten werp ik een blik richting Jos. Hij staat wat rond te kijken. Hij heeft een strakke polo aan en witte sneakers. Op deze afstand kan ik goed zien dat ze nieuw zijn. Zijn blauwe spijkerbroek sluit mooi aan waardoor ik zie dat sporten niet onbekend voor hem is. Ik loop terug met mijn bestelling en samen proosten we op een gezellige avond.  

De muziek lijkt harder te staan dan bij binnenkomst. Er wordt gewisseld van dj en we raken in gesprek met wat bekende uit ons dorp. We staan beide te genieten. Afzonderlijk van elkaar maar zeker ook samen. De tijd vliegt voorbij en ineens besef ik dat we echt de laatste bus moeten halen. Een taxi vanuit hier is prijzig en met mijn bestedingspatroon als vrijgezel is dat niet te doen. Ik tik Jos aan, “als we de bus willen halen moeten we nu aanlopen”. Ik gooi mijn wijntje achterover, geef mijn laatste muntje weg aan een bekende en ben er klaar voor. Meerdere mensen uit ons dorp vertrekken vanuit het feest en moeten duidelijk ook de bus halen. Ik raak altijd lichtelijk in paniek als we krap in de tijd zitten, maar dat ga ik nu natuurlijk niet laten merken. Met grote stappen lopen we richting het station waar de bus al klaarstaat. De chauffeur is nog niet eens aanwezig dus de blaar die ik inmiddels gelopen heb is voor niets geweest. Als één stel pubers lopen we naar de achterste bank van de bus. Jeugdsentiment, zou je het kunnen noemen.  

 

De busrit

Ik plof in de hoek neer en voel dat mijn benen zwaar zijn. Jos komt naast me zitten. De zitplaatsen in de bus zijn niet breed waardoor ik met mijn been strak tegen Jos zit geklemd. Echt een moment om te gaan verzitten maar toch doe ik het niet. Ik voel de alcohol in mijn lijf. Gelukkig maakt de bus me niet misselijk en knap ik gedurende de rit weer wat op. We hebben lol samen en de man en vrouw naast ons mengen zich gezellig in ons gesprek. De busrit duurt ongeveer 25 minuten weet ik uit ervaring. Na een kwartier besef ik me dat we op de helft zijn en weet ik dat ik nog snel 10 minuten moet genieten van zijn nabijheid. Ik weet niet bij welke halte Jos uit gaat stappen en durf het eigenlijk ook niet zo goed te vragen. In mijn herinnering is de halte waar ik uitstap, de laatste van ons dorp, maar omdat ik zelf nooit verder ga weet ik het niet honderd procent zeker. Zodra we bij de één na laatste halte staan stappen de man en vrouw naast ons uit. Jos blijft zonder zich te verroeren zitten en zit met zijn been nog steeds tegen die van mij geklemd. Ik druk op de stopknop van de bus. “Ga jij er bij de volgende halte ook uit?” vraag ik nadat ik alle moed verzameld heb. “Ja, daar moet ik ook zijn” zegt Jos terwijl hij me aankijkt. Het liefst ga ik nu met de bus naar een ander land zodat ik lekker tegen Jos aan kan blijven zitten. De bus remt af en stopt bij de laatste halte. Mijn vermoeiden benen rapen alle energie bij elkaar en staan op. Ik loop achter de mannenparfum van Jos aan. Zodra we buiten staan kijk ik Jos aan en door de alcohol durf ik de vraag eindelijk te stellen; “Kom je bij mij nog een borrel pakken?” vraag ik terwijl ik er stoer bij probeer te kijken. “Gezellig” geeft hij direct als antwoord. Ik lach (waarschijnlijk lijkt het meer op stralen) en samen lopen we richting mijn huis. We pakken een borrel (of tien) draaien heerlijke muziek en lachen samen. Het voelt goed!  

 

Ibiza

We zien elkaar in die week vaak. Na een week vertrek ik samen met mijn zus een week naar Ibiza. Een plek om los te gaan, tenminste met die reden is het geboekt. We staan backstage bij Armin van Buuren inclusief afterparty. Het is geweldig en ik zal het nooit vergeten maar geen enkele jongen kan tippen aan de gezelligheid van de week ervoor!  Tijdens de vakantie appen we elkaar regelmatig. We sluiten elke dag met een Whatsapp bericht samen af en starten elke dag samen op. Ik kijk uit naar zijn berichtjes. Soms zit er even wat tijd tussen, precies wat ik nodig heb. Geen jongen die strontverliefd is en geen afstand meer kan houden. Iemand die appt wanneer het hem uitkomt en mij ook weleens laat wachten. Eigenlijk precies wat ik nodig heb. De laatste avond op Ibiza is een feit. Gelukkig lijken de weersverwachtingen in Nederland ook prima te zijn. Voor onze laatste avond hebben we een mooie plek weten te veroveren op een terras dat uitkijkt over de zonsondergang. Een toeristische trekpleister en bomvol met mensen. We hebben ons min of meer opgedrongen aan een tafel met twee jongere jongens. Een hippe tent met goede wijn en heerlijke cocktails. Mijn telefoon trilt in mijn broekzak. Ik zie dat het bericht van Jos komt en open het direct; “Als je het fijn vind kan ik je morgen komen ophalen.” stuurt hij. Dit is een reactie op een berichtje dat ik eerder die dag verstuurde. Ik vertelde hem dat we nog niemand geregeld hadden om ons op te komen halen. Mijn gevoel roept direct; ja! Ik klik het bericht weg omdat ik niet meteen wil reageren en ook geen impulsieve beslissingen wil maken. Ik heb geleerd dat “hard to get” spelen kan werken waardoor ik mijn enthousiasme soms maar de kop indruk. Zodra de cocktail stand op drie staat en de wijn op twee vergeet ik zelfs iets terug te sturen. De jonge jongens zijn inmiddels allang opgestapt en de zon is in geen velden of wegen meer te bekennen. We vullen onze avond met lekkere drankjes en hebben over elke tafel met mensen wel iets te melden. Met name het tafeltje rechts van ons is het gesprek van de avond. Een bijzondere samenstelling waar we het uren over kunnen hebben.

De hereniging

Zodra we na een gezellige avond slingerend naar huis lopen begin ik over het berichtje van Jos. “Ideaal toch, zie je hem meteen en we hebben iemand die ons komt ophalen”, zegt mijn zus. Feitelijk heeft ze gelijk, maar ik vind het toch wel een “dingetje”. Hij ziet meteen mijn zus terwijl ik niet eens weet of dit mijn droomman gaat zijn. Tijdens de weg terug denk ik er nog even over na. Wat houdt me tegen? Ik kan eigenlijk niet voldoende argumenten tegen het voorstel bedenken. Ik besluit me eroverheen te zetten en mijn gevoel, hand in hand met het gemak, te laten winnen. Morgen komt Jos ons ophalen. Ik app hem kort “Lijkt me leuk, super lief” en als emoticon typ ik er een smiley bij die een hartje kust. Gedurft Sientje, zo laat op de avond. We rollen ons bed in en waar ik normaal als een blok in slaap zou vallen, ben ik nu al bezig met morgenvroeg. Wat zal ik aandoen en wat moet ik zeggen? Moet ik hem kussen of een knuffel geven bij aankomst? Al die vragen maken me onrustig. Gelukkig helpt de alcohol me en val ik om drie uur ’s nachts in slaap. In het vliegtuig ben ik zenuwachtig. Ik heb hem een week niet gezien. Hoe zou hij reageren? Wat vindt Neeltje van hem en wat voel ik er zelf bij? Allemaal vragen waar ik over twee uur een antwoord op heb. Terwijl ze komen vragen of ik iets wil drinken, bestel ik het liefste een fles wijn. “Cola Light graag”, zeg ik braaf. Lefgozer die ik ben. Gelukkig verloopt de reis prima en rollen onze koffers als eerste van de band. Dat geluk heb ik nooit, dus dit moet een goed teken zijn. Jaren hiervoor stond ik altijd al met één voet richting de bagage-vermissing-balie, terwijl mijn koffer dan alsnog half geforceerd de band afrolde. Iedereen was al naar huis en ik stond bijna te huilen. Vandaag is iemand anders gelukkig “de sjaak”. Omdat vliegveld Eindhoven klein en overzichtelijk is, weet ik dat ik binnen nu en tien minuten in zijn ogen kijk. Ik word zenuwachtig en mijn hart begint sneller te kloppen. Dadelijk is hij toch niet zo leuk als ik voor de vakantie dacht. Heeft hij niks te melden of is zijn humor ineens op. Lang tijd om na te denken heb ik niet. De schuifdeuren naar buiten gaan open. Wat zou hij aanhebben? Wat voor auto heeft hij eigenlijk? Je gaat me toch niet vertellen dat hij dadelijk in zo’n Dacia Duster komt aankachelen, hè? Dan ga ik serieus huilen. We lopen een stukje verder en in de verte zie ik hem staan. Man van de tijd, daar hou ik van. De eerste pluspunten zijn binnen. Er staan veel mensen te wachten, maar ik pik hem er als eerste uit. Groot, het mooiste kapsel van allemaal en een heerlijk geurtje. Ik ontwaak uit mijn droom. “De geur kun je nog helemaal niet ruiken. Doe even niet zo verliefd”, zeg ik tegen mezelf. Ik ben Neeltje in het hele verhaal bijna vergeten. Samen lopen we richting Jos, hij zwaait. Hij komt onze richting in gelopen en geeft Neeltje een hand. Zijn stem is nog steeds leuk, zijn kleren zijn goedgekeurd en gelukkig heeft hij wederom hippe schoenen aan. Nu zijn auto nog en dan is hij definitief door de tweede keuring heen. Hij kijkt me aan en geeft me een knuffel. ”Leuk je weer te zien”, fluistert hij in mijn oor. Ik krijg het warm en blijf het liefst het komende uur zo staan. “Wat lief dat je ons bent komen halen”, zeg ik terwijl ik hem aankijk. Hij neemt mijn koffer over en met z’n drieën lopen we richting de auto. Ik glunder en ga vol trots naast Jos in zijn Renault zitten.  

 

Slide background

Mis niets!

Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang alle nieuwe blogs

Eens in de twee weken komt er een nieuw verhaal over het leven en overleven met onze drieling. Met een lach, een traan en de nodige humor.

SIENTJE

Tess, Janne en Pip

Zwanger van 3 meisjes! Lees op deze website alles over het leven van een drielingmoeder.