Ik ben Mariëlle, 34 jaar en mama van een eeneiige meisjesdrieling van 11 maanden oud. Een tough job om mama te zijn van drie kleine meisjes.

Ik neem jullie mee naar waar het allemaal begon. Ons IVF traject startte begin augustus 2018. Elke dag een prik, 1x een punctie, hormonen en 1x terugplaatsing. Na de terugplaatsing begonnen de moeilijkste 2 weken…het wachten! Bij elk pijntje en kwaaltje dacht ik: is dit al een teken dat ik zwanger ben? Of zijn dit alleen de hormonen? Op dinsdag 18 september mocht ik dan eindelijk de test doen. Die ochtend rond 6 uur deed ik de test. Shaky van alle adrenaline en slaaptekort zag ik dat de test positief was. We waren zo blij!!! Maar meteen kwam de onzekerheid om de hoek kijken. Wat als het misgaat?

.

De echo

Op 5 oktober hadden we de eerste echo. We zagen een paar wolkjes en het was vooral druk op het scherm. Geen idee wat het betekende. De echoscopist was druk aan het bewegen met het echoapparaat en mijn partner vroeg ‘kun je het vinden?’ ‘Eh ja’ zei ze, ik zie 2 hartjes! We keken elkaar aan ‘oh oh een tweeling’. Maar ze ging door: ‘ik zie volgens ook nog een 3e hartje’. We begonnen heel hard te lachen! No way, 3 baby’s, dit is een grap! ‘Maar.. ging ze verder, om het 100% zeker te weten wil ik graag dat je een 2e echo laat maken waarbij we de baby’s nog beter in beeld kunnen brengen’. En ja, bij deze echo zagen ze ook 3 hartjes. Het was nu zeker, we waren zwanger van een drieling!

Een risicovolle zwangerschap

Ze zagen nog iets afwijkends op de echo’s. Twee baby’s (baby B en C) deelden 1 vruchtzak en ze deelden alle drie ook nog eens dezelfde placenta. Ze noemen dit monochoriale biamniotische zwangerschap. De benaming mag je snel vergeten. Bij deze zwangerschap kunnen ernstige complicaties en risico’s ontstaan zoals knopen in de navelstrengen, TTS (tweeling transfusie syndroom) en meer kans op afwijkingen. Pfff dit kon ik niet aan! Super blij dat we zwanger waren, verrast dat er 3 baby’s in mijn buik groeiden, maar ook bezorgd en verdrietig over het verloop van de zwangerschap. Dit hadden we niet zien aankomen. Gaan ze het alle drie wel halen?

de weken tikte door

Na deze echo werden we doorverwezen naar het Wilhelmina Kinder Ziekenhuis (WKZ) waar de controles en echo’s gedaan zouden worden. We maakten al snel kennis met de ‘meerlingen-man’, de gynaecoloog met de meeste meerling-ervaring. Bij de eerste afspraak werd al snel duidelijk dat deze zwangerschap zeldzaam was, kans van 1 op 20 miljoen en ja de risico’s waren heftig.
So far so good, werd ons motto! Bij elke echo zagen we de baby’s groeien en werden de risico’s gaandeweg minder. Met de echo van 18 weken zagen we dat de 3 baby’s, meisjes waren!! Zo leuk!

Vanaf 20 weken zwangerschap moest ik rustiger aan gaan doen met als doel een vroeggeboorte zoveel mogelijk uit te stellen. Ik ging i.p.v. 4 hele dagen 4 halve dagen werken waarbij ik in de middag vaak even ging slapen. Met 24 weken ging ik met zwangerschapsverlof.

Met 30 weken koos ik ervoor om mij vrijwillig op te laten nemen in het WKZ, op advies van de gynaecoloog. Hierdoor konden er dagelijks controles gedaan worden. Elke dag werd er 2x een CTG gemaakt van de baby’s om de hartjes goed in de gaten te houden. Met 3 bewegelijke en eigenwijze baby’s in de buik is dat best een uitdaging. Naast de CTG’s kreeg ik ook nog eens 2x per week een echo.

De dag van de bevalling

Bij 1 van de CTG’s op de dag van de bevalling zagen ze een dip in het hartritme bij 1 van de meisjes en binnen een uur na deze ontdekking ging het snel! Binnen een uur werd een OK gereserveerd, medicatie geregeld en een groep als ziekenhuispersoneel bij elkaar getrommeld. In een OK met ruim 20 man ziekenhuispersoneel kreeg ik de verdoving en na een extra check of ik wel echt verdoofd was konden ze aan de slag. ‘Let’s do this!’.

Met 31 weken en 5 dagen werden de meisjes uiteindelijk geboren. Om 15.39 werd dan Eva geboren, baby B, die het dichtbij de snede lag. Wat een haar had ze en wat een geluid! Om 15.40 werd dan Tess geboren die samen met Eva de vruchtzak deelde. Ook Tess had een bos haar. Een minuutje later werd ook Lotte geboren, baby A, die een eigen vruchtzak had. Ook weer met een flink stemgeluid en een bos haar. Wat waren ze mooi!

De zware strijd

Eva en Lotte hebben beide slechts 3 dagen op de NICU gelegen en helaas Tess veel langer. De grote vaten van Tess: de aorta en longslagader waren omgedraaid, foutje van de natuur. Tijdens de 20-weken echo hebben ze deze afwijking niet gezien. Meteen was duidelijk dat ze op een bepaald moment een risicovolle hartoperatie moest ondergaan. Tess was bij haar geboorte slechts 1400 gram en voor de hartoperatie moest ze minstens 2 kg wegen. Gedurende 6 weken heeft Tess heel hard moeten knokken en strijden. Ze kreeg 2 maal een darminfectie, ze heeft bloedtransfusies gehad en ze kreeg hulp bij het ademen. Het was voor ons als nieuwe ouders een zware emotionele en onzekere periode. Maar het belangrijkste..she made it!!

Veilig thuis

Na 7 weken ziekenhuis mochten Eva en Lotte naar huis. Een bijzondere en emotionele dag. Twee baby’s naar huis maar nog 1 baby die we moesten ‘achterlaten’. Twee weken later mocht Tess gelukkig ook naar huis. Finally! Geen dagelijkse bezoekjes meer aan de NICU en MC en nu mochten we zelf beslissen wat we wilde qua voeding, slapen enz. De kleertjes hingen in de kast, de bedjes waren opgemaakt, de flesjes en voeding stonden klaar en genoeg plek in de box op te spelen. We waren compleet en we waren er klaar voor! Let’s do this!!!

Wil je onze avonturen volgen? Volg mij op Instagram: @marielle.vos85 en/of onze meisjes @the_happy_triplets

Slide background

Mis niets!

Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang alle nieuwe blogs

Eens in de twee weken komt er een nieuw verhaal over het leven en overleven met onze drieling. Met een lach, een traan en de nodige humor.

SIENTJE

Tess, Janne en Pip

Zwanger van 3 meisjes! Lees op deze website alles over het leven van een drielingmoeder.