Het opvoeden van een tweeling is soms een uitdaging maar in veel gevallen verschilt het niet veel van het opvoeden van mijn andere kinderen.

Bij tweelingen moet immers net zo’n eindeloze hoeveelheid boterhammen en liefde in. En verder slopen ze in gelijke mate mijn huis, eten net zo lief stenen en lijmen hun vingers aan elkaar vast. Maar dat geldt niet voor het losmakingsproces.

Het grote loslaten

Op het moment dat mijn kinderen geboren worden en de navelstreng wordt doorgeknipt begint het grote loslaten. Kleine stapjes, en elk stapje laat ik mijn kinderen een beetje meer los. Bij een tweeling werkt dat ook zo alleen moeten zij ook nog eens los komen van elkaar.

De allereerste keer dat ze  van elkaar gescheiden werden was na de geboorte. In mijn geval precies 8 minuten. Ik vond het meer dan genoeg.  Helaas werden ze nog geen drie dagen later  vanwege het beleid van het ziekenhuis wederom gedwongen gescheiden. Er was niet de vraag of moeder er aan toe was, de tweeling zelf, nee het was ooit door iemand in een boekje geschreven en dat heette beleid en daar mocht iedereen zich achter verschuilen.

Samen

Ik wist één ding zeker, wat er ook gebeurde die twee zouden nooit meer uit elkaar gehaald worden totdat ze dat zelf konden beslissen. Vanaf het moment dat ze uit het ziekenhuis kwamen sliepen, speelden, lachten en huilde ze samen. Ik koos bewust voor een basisschool die geen beleid voerde op het gebied van tweelingen.  Daardoor konden ze deze grote stap samen nemen. De eerste periode ontdekte ze alles met elkaar.  Later begon Suus andere dingen te kiezen dan Saar. De ene links de andere rechts, en de volgende dag was het weer andersom.

Losmaken

Het was even wennen die tegen gestelde keuzes, vooral omdat het vaak gepaard ging met ruzie. Al snel had ik in de gaten hoe het werkte. Ze maakten bepaalde keuzes niet omdat ze het wilde maar omdat ze los wilde van de ander. Voor ik het wist gingen ze ieder hun eigen weg en waren ze los van elkaar. Geen beleid maar op hun eigen tempo en zonder dwang.

Hechte band

Tweelingen hebben een hele hechte band. Wat wij als buitenstaanders zien is maar een klein gedeelte van die verbondenheid. Het grootste gedeelte is namelijk voor ons niet zichtbaar. Maar als ik mijn tweeling in stilte met elkaar zie praten weet ik genoeg. Ze zijn verbonden voor het leven dat kan je niet zomaar uit elkaar halen. Dat heeft tijd nodig. En hoeveel tijd dat bepalen ze zelf en niet het beleid van het ziekenhuis, een school of een juf. Meerlingen zijn een vak apart en hebben een speciale aanpak nodig. En die aanpak is niet in één beleid te vangen.

Wil je onze verhalen graag volgen? http://www.instagram.com/mammavanzeven

Slide background

Mis niets!

Schrijf je in op de nieuwsbrief en ontvang alle nieuwe blogs

Eens in de twee weken komt er een nieuw verhaal over het leven en overleven met onze drieling. Met een lach, een traan en de nodige humor.

SIENTJE

Tess, Janne en Pip

Zwanger van 3 meisjes! Lees op deze website alles over het leven van een drielingmoeder.